مقایسه سخنان موسوی و احمدی نژاد بر مبنای فرمایشات رهبری
دو نطق از دو نامزد مطرح ریاست جمهوری را در تلویزیون مشاهده کردیم . بی شک هر مقایسه و سنجشی نیاز به معیار و ملاک سنجش دارد که در عرصه انتخابات می توان معیار و شاقوق اصلی را اهداف عالی انقلاب و رهبری دانست . اینکه چرا این معیار، بر دیگر معیارها اولویت دارد؟ در این مجال درصدد پاسخگویی به آن نیستیم .
اما چگونه می توان دو نطق نیم ساعته از دو کاندید ریاست جمهوری را بر این معیار سنجید ؟ آنچه مسلم است اینکه هیچ یک ازدو کاندید از این ارزیابی با قضاوتی مطلقاً مثبت و یا مطلقاً منفی بیرون نخواهند آمد ، لذا صبر و تحمل حامیان و هواداران مطلق گرا را در این قضاوت طلب می کنیم .
رهبر معظم انقلاب دامت برکاته همواره در طول فرمایشات و رهنمودهای خود سعی بر این داشته اند که روحیه امید و خودباوری را در ملت شریف ایران بر پایه توفیقات روز افزون به دست آمده از انقلاب اسلامی افزایش دهند . با مروری گذرا در ذهن و حافظه خود از بیانات معظم له بی شک این مطلب را تصدیق خواهید کرد ؛ مقایسه وضعیت ملت ایران در بعد از انقلاب و قبل از انقلاب ، تبیین روحیه عزت و استقلال و خودباوری که محصول انقلاب گرانقدر بوده ، ذکر دستاوردهای این ملت - همچون موفقیت در انرژی هسته ایی و یا موفقیت های موسسه رویان - و ناشی دانستن این دستاوردها از برکات انقلاب اسلامی
و... از جمله سرفصل های برخی فرمایشات معظم له می باشد . این بدین معنا نیست که ایشان همواره نقاط مثبت را متذکر شده و به کاستی ها و نقصان ها توجه ای ندارند بلکه معظم له اصلاح و جبران کمبودها را در پرتو تقویت همین روحیه خودباوری می دانند بنابراین همیشه سیر 30 ساله ملت ایران را رو به رشد ترسیم می کردند .
در ابتدا به سراغ سخنان دکتر احمدی نژاد می رویم ، ایشان در ابتدای کلام خود به تعظیم و تمجید از نعمت انقلاب اسلامی پرداختند ، این نکته ای مثبت و ممتاز در کلام ایشان بود چرا که دیگر کاندیدا یا اصلاً به آن اشاره ای نداشتند و یا خیلی کمرنگ در حد تعارفات رایج از کنار آن گذشتند . اما در چند دقیقه بعدی وضعیت کشور را در 4سال قبل توصیف نمو دند که این توصیف حاکی از کمی کم لطفی و بی مهری از سوی دکتر بود . اینکه « در 4سال قبل از آرمان های انقلاب فاصله گرفته بودیم » به راستی ، « اطلاق» آن قابل قبول نیست . شاهد این مساله اینکه مقام معظم رهبری حرکت انقلاب را حرکتی صعودی
می دانند ، هرچند فراز و نشیب هایی در طول این مدت مشاهده می شود . از این چند دقیقه هم که بگذریم ارزیابی سیر سخنان دیگر دکتر مثبت خواهد بود ، چرا که ایشان به یادآوری دستاوردهای عظیم ملت در عرصه های مختلف پرداختند و با انگشت گذاشتن بر توانایی ها و موفقیت های این ملت و ذکر دستاوردهای گوناگون عرصه پیش روی ملت را روشن و امیدوارانه تلقی کردند .
و اینک سخنان میر حسین موسوی را مرور کنیم ، ابتدا ایشان گفتند از مردمی که درشهرهای مختلف به استقبال من آمده اند تشکر می کنم در حالیکه نه ماشین دنبالشون فرستاده بودم و نه پول نفت در جیب من است ! آیا این به این معنا است که آنهایی که به شهرهای مختلف سفر می کنند و مردم به استقبالشون می آیند به خاطر تدابیر دولتی و پول نفت است ؟ اگر اینگونه باشد که این مصداق اهانت و بداخلاقی است ، درغیر اینصورت ایشان می بایست در این فضای حساس از عبارات چند پهلو اجتناب کنند . سپس ایشان به نقد و انتقاد از عملکرد دولت پرداختند . دراین مجال در صدد ارزیابی نقدهای ایشان نیستیم که
اگر می بودیم ، می گفتیم که ایشان عجب نقدهای کلان ، مبنایی ، استراتژیک و با آمار و ارقام دقیقی ارائه دادند! مثل : من رفتم مسجد شهرساوه عده ای کارگر آمده بودند که حقوق آنها پرداخت نشده بود ! .
نگاه ما به سخنان ایشان نگاهی کلان است؛ سخنان ایشان در مجموع چیزی جز ضعف و کمبود را پیش روی چشم بیننده ترسیم نمی کرد . ایشان با بحرانی جلوه دادن وضعیت کشور، انسان را به یاد توصیف هایی که از حکومت پهلوی و وضعیت ملت از آن دوران، می انداخت . گویی 4 سال مسئولین کشور خورده اند و خوابیده اند و هیچ کار قابل توجهی رخ نداده است ! در طول مدت صحبت ایشان منتظر بودیم حداقل ایشان بگویند: «...البته کارهایی دراین مدت انجام شده اما...» اما دریغ از یک تعریض . اگر بخواهیم عنوانی برای سخنان ایشان برگزینیم ، عنوان «سیاه نمایی» شایسته ترین عنوان می باشد . برای قضاوت در این
مورد کافی است سخنان ایشان را در کنار بیانات مقام معظم رهبری در تحلیل از وضعیت کشور بگذاریم...
نویسنده: حجتالاسلام یحیی عبدالهی ـ اصولگرا
اشتراك در خبر نامه
